best websites of the world
Interview

Ιβάν Σβιτάιλο | Γεννημένος Χορευτής

Γεννημένος στη Γιάλτα της Κριμαίας από Ρώσο πατέρα και Ελληνίδα μητέρα, δύο καθηγητές που τα ενδιαφέροντά τους περιλάμβαναν προσκοπισμό, εβδομαδιαίες εξορμήσεις στα βουνά, μουσική και την τάση τους να γνωρίζουν στον Ιβάν έναν πολιτισμό που τότε ακόμη του φανταζόταν άγνωστος. «Ελλάδα» ακουγόταν, και πάντα ακολουθούσε κάποιος μύθος, ένα τραγούδι, μια ιστορία για έναν ήρωα που σκότωσε την Λερναία Ύδρα ή έναν άξιο βασιλιά που ένωσε τους Έλληνες και δίκαια κυβερνούσε. Σε ηλικία 10 χρονών βρέθηκε στον Αθήνα και από πρώτο χέρι άρχισε να ανακαλύπτει και να εξερευνεί τον πολιτισμό, τις τέχνες και την ιστορία της χώρας που σήμερα ονομάζει σπίτι του. «Στην 3η Λυκείου θυσίασα την πενθήμερη εκδρομή για να συμμετέχω στον διαγωνισμό χορού “Τερψιχόρης έργα”. Όλα ήταν ξεκάθαρα. Ήθελα την σκηνή»! Είναι η χρονική στιγμή που γοητευμένος από μια δασκάλα χορού αποφασίζει να ασχοληθεί με το χορό. Είναι αυτό που θέλει να κάνει στη ζωή του. «Πάντα με γοήτευε το να τολμώ, να μην διστάζω, να εκφράζομαι ελεύθερα, να εκφράζομαι γενικά. Ο χορός με στήριξε και με δίδαξε. Ενώ έκανα χορό δεν κατάλαβα ότι απλά ήταν ένας τρόπος μέσα απ’τον οποίο διαμόρφωνα τον εαυτό μου, ότι ωρίμαζα ως Ιβάν και όχι μόνο ως χορευτής. Δεν φαντάζομαι άλλο τρόπο ακόμη και σήμερα. Ο χορός με απελευθέρωσε και φυσικά με σημάδεψε. Θα χορεύω για πάντα». Ο χορός, η μουσική απαιτούν πειθαρχία, ταπεινότητα και ελευθερία στην έκφραση. Έτσι τα πρότυπα που τον συνόδευαν στην πορεία του αυτή ήταν εκείνων που δεν φοβήθηκαν, που τόλμησαν μέσα από την τέχνη τους να αψηφήσουν το κατεστημένο και να διεκδικήσουν την ελευθερία τους χορεύοντας. Νουρέγιεφ, Μπαρίσνικοφ, Μακάροβα, Μάγια Πλισέτσκαγια. «Όλοι τους είναι μεγάλοι, γιατί δεν σταμάτησαν όταν τους είπαν να σταματήσουν. Συνέχισαν γιατί το έλεγε η καρδιά τους, γιατί ήταν μονόδρομος», λέει με θαυμασμό για τα πρότυπά του.

Η υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση για το πρόγραμμα βελτίωσης τεχνικής στο Broadway Dance Center τον φέρνει αντιμέτωπο με μια από τις πιο έντονες εμπειρίες της ζωή του. «Όταν έφυγα στη Νέα Υόρκη με σκοπό να βελτιώσω την τεχνική μου στο χορό βρέθηκα αντιμέτωπος με εμπόδια που αφορούσαν στοιχεία του χαρακτήρα μου. Ο εαυτός μου ήταν αυτός που προκαλούσε τις ανασφάλειες και τις δυσκολίες που δεν μου επέτρεπαν να προχωρήσω, να νικήσω τους φόβους μου. Όταν λοιπόν μπήκα σε αυτού του είδους το εγκεφαλικό παιχνίδι και αποδέχτηκα τον εαυτό μου για αυτό που ήταν, ξαφνικά βρήκα μέσα μου μια ανεξάντλητη πηγή από αγάπη και έμπνευση για αυτό που κάνω. Ο φόβος χάθηκε, ο εαυτός μου βρέθηκε. Είναι ελευθερία και έκσταση να χορεύεις ό,τι είσαι και να γίνεσαι ό,τι χορεύεις». Όταν είναι πάνω στη σκηνή ποια είναι τα συναισθήματα του; «Στη σκηνή φανερώνεται όλη η αλήθεια του ανθρώπου. Έρχεσαι αντιμέτωπος με μια δοκιμασία. Είσαι ο εαυτός σου, είσαι και ό,τι υποδύεσαι. Μέσα σου τρέχει ένας εσωτερικός διάλογος, μια πάλη μεταξύ του παιδιού που δεν σταματάει να φαντάζεται και να ονειροπολεί και του ενηλίκου που γειώνει και αμφισβητεί το φανταστικό. Για να φανερώνω την αλήθεια μου λοιπόν πρέπει να τη γνωρίζω. Αυτή η συναισθηματική κατάσταση αυτογνωσίας, αντίστασης, του να ξεπερνάς τα όριά σου, είναι σχεδόν εθιστική. Η κάθε κίνηση ή ατάκα αρχικά γεννιέται μέσα μου, μετά απευθύνεται στο κοινό που την επεξεργάζεται και τη φιλτράρει και ύστερα επιστρέφει και πάλι σε μένα σαν φορτίο, το οποίο εγώ πρέπει, θέλοντας ή μη, να δεχτώ και φυσικά να συνεχίσω. Δεν είναι πάντα εύκολο. Οι μέρες διαφέρουν. Γίνονται λάθη, απρόβλεπτα, αυτά που συχνά σε βγάζουν εκτός τροχιάς. Αυτή η ζωντανή σχέση, πάντως, είναι ένας απ’ τους βασικούς λόγος που θεωρώ πρόκληση την δουλειά μου και την αγαπώ τόσο πολύ. Εξάλλου όπως στη ζωή έτσι και στο θέατρο δεν υπάρχουν λάθη. Υπάρχουν μόνο επιλογές».

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ