best websites of the world
Art

Νίκος Καραθάνος – Η Γκόλφω στην Επίδαυρο

O Γιώργος Λούκος, καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθη νών και Επιδαύρου της «έδωσε» μια δεύτερη ζωή, μετά το Εθνικό Θέατρο, εντάσσοντάς την αυτό το καλοκαίρι, στο πρόγραμμα των Επιδαυρίων. Έτσι η Γκόλφω από το κλειστό θέα- τρο του Ρεξ θα κατεβεί για μία και μόνο φορά, μαζί με τον αγαπημένο της Τάσο, στο αρχαίο θέατρο στις 16 Αυγούστου. O Νίκος Καραθάνος έδωσε φρέσκια πνοή στο τραγικό, βουκολικό ειδύλλιο του Σπυρίδωνος Περεσιάδη. Κατάφερε να φέρει την Γκόλφω στις μέρες μας, να την ανεβάσει με έναν τρόπο σύγχρονο και μινιμαλιστικό, αναδεικνύοντας την ουσία του έργου, κάνοντάς το να μας αφορά όλους.

photos

Η «Γκόλφω» είναι κατά τη γνώμη μου, το έργο που κάθε υγιής ηθοποιός θα ήθελε να παίξει κάποια στιγμή στη δι- αδρομή του. Πρέπει να είναι το όνειρό του, γιατί έχει ένα γλέ- ντι ελληνικό. Ένα ύψος ποίησης και κατάνυξης που δεν το βρί- σκεις εύκολα σε κάποιο άλλο έργο. Σκηνοθετικά βέβαια, είναι μια άλλη δουλειά. Όταν λέμε ελληνικό έργο, για μένα είναι ένα υπαίθριο έργο. Οι Έλληνες είμαστε ένας υπαίθριος λαός. Τη «Γκόλφω» τη σκέφτεσαι ότι μπορεί να σταθεί στην ύπαιθρο, χωρίς καμιά σκηνοθεσία. Έτσι απλά μόνη της!

Πώς αισθάνθηκες που τώρα η «Γκόλφω» πάει Επίδαυρο; Όταν ο Γιώργος Λούκος μου ζήτησε να πάω το έργο στην Επί- δαυρο, ένιωσα στην αρχή ένα σοκ. Ύστερα κατάλαβα, ότι ο συ- γκεκριμένος χώρος είναι η φυσική συνέχεια της παράστασης. Ο λόγος της είναι καθαρά ελληνικός και συγγενεύει με το λόγο των αρχαίων. Είναι καθαρός, λιτός, γυμνός. Όσα λέγονται εκεί, είναι ξεκάθαρα, απογυμνωμένα. Μου άρεσε λοιπόν σαν σκέψη. Γιατί η παράσταση είναι σαν το θέατρο σκιών και τον Καραγκιόζη. Έχει τρύπες, δεν είναι κάτι compact. Υπάρχουν σιωπές, κενά, όπου αρχίζει σιγά-σιγά να ρέει το υπαρξιακό μας ποταμάκι. Αρχίζει και αποκαλύπτεται η ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι σαν να κοιτάς παλιές φωτογραφίες από τους συγγενείς σου, έξω στην ύπαιθρο.

Κατά τη γνώμη μου, η κεντρική ιδέα του δικού σου σύγ- χρονου ανεβάσματος της «Γκόλφως» έχει να κάνει με τη συγχώρεση. Η Γκόλφω πρέπει να συγχωρέσει τον Τάσο, επειδή την πρόδωσε. Είναι έτσι; Είναι τόσο σημαντική η συγχώρεση στη ζωή μας; Ακριβώς έτσι. Είναι πολύ σημαντικό πράγμα η συγχώρεση. Έτσι κλείνει και το έργο. Το λέει πάρα πολύ όμορφα ο Περεσιάδης: «Τα φίδια ακόμα αγαπιώνται και αυτά ακόμη τα βουνά. Μα να σχωρνάν δεν νιώθουν». Όλοι μπο- ρούν να αγαπήσουν, ακόμη και τα φίδια και τα βουνά. Συγχώ- ρεση μπορεί να δώσει μόνο ο άνθρωπος. Είναι αποκλειστικά ανθρώπινο προνόμιο. Κάποια στιγμή, μας έρχεται στη ζωή όλων μας ο λογαριασμός. Είναι τεράστιο ζήτημα. Στο έργο υπάρχει επίσης έντονο το αίσθημα του πένθους και της απώλει- ας. Αυτό το αίσθημα συνδέει το έργο με το σήμερα.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

Current day month ye@r *